haarlemmermeer

Na drie eeuwen van plannen maken, werd uiteindelijk in 1837 door koning Willem I een Staatscommissie ingesteld die de droogmakingsplannen van het Haarlemmermeer op hun uitvoerbaarheid moest beoordelen. Op 22 maart 1839 werd een daartoe strekkend wetsvoorstel aangenomen. Realisatie van de droogmaking zou gebeuren met behulp van drie daartoe te bouwen stoomgemalen. In 1848 werd begonnen met de drooglegging van het Haarlemmermeer. Het werd de grootste drooglegging van die eeuw en er werd zo'n 18.000 Ha landbouwgrond gewonnen. Op 1 juli 1852 werd in de Staatscourant vermeld 'Het meer is droog'

Droog houden van het Haarlemmermeer
Dat de Haarlemmermeer droog was betekende niet dat hij ook zomaar droog bleef. Nederland staat niet voor niets bekend als een nat land, met een hoop regen. Op een oppervlak als dat van de Haarlemmermeer valt jaarlijks zo'n 100 miljoen kubieke meter regenwater. Daarnaast heeft de polder nogal last van kwelwater. Al dat water moet worden weggepompt. En waar bij de droogmaking van het Haarlemmermeer een dag meer of minder niet telde, daar was het voor het drooghouden van de polder van het allergrootste belang dat regen- en kwelwater snel werden afgevoerd, om het land niet te laten verdrinken.
Het droog houden van het Haarlemmermeer is een zaak die niet in jaren valt uit te drukken. Tot in de verre toekomst zullen bestaande voorzieningen moeten worden aangepast en nieuwe worden ontwikkeld.

Droger dan het Haarlemmermeer nu is zal het nooit worden, droger kan niet.